visumleed

Mijn Chinees visum vervalt daags nadat Fanny uit Beijing naar huis vliegt en daags voor mijn moeder in Beijing aankomt. Wanneer ik me enkele dagen voordien bij de dienst immigratie aanmeld om een visumverlenging aan te vragen –een standaardprocedure in China overigens- wordt mij die geweigerd. “U heeft al een verlenging van ons gekregen en bovendien heeft onze dienst u toen een dienst bewezen door uw goepsvisum voor Tibet op te splitsen.”

Dat groepsvisum is een middel dat de Chinese overheid gebruikt om te voorkomen dat pottenkijkers op eigen houtje of in hun eentje door Tibet gaan zwerven. Daarvan waren wij ons bewust en hadden daarom in het reisbureau in Kathmandu om een apart groepsvisum gevraagd, want vreemd genoeg is het wel mogelijk om een groep van één persoon te vormen! Inderhaast is dat niet gebeurd en stonden Stijn en ik samen op het groepsvisum vermeld, dat een A4 blad met onze namen, paspoortgegevens en rode stempels is. Je komt samen de grens over en moet samen het land weer verlaten. Bij het verlengen van dat visum vroegen Stijn en ik elk een afzonderlijk visum aan. Dat werd ons na veel trammelant en tegen dubbel tarief verstrekt. En nu in Beijing is het weer dat verrekte groepsvisum dat voor problemen zorgt.

“U moet het land verlaten, wij kunnen u geen nieuwe verlenging toekennen, het ligt niet in onze bevoegdheid.” Ik heb helemaal geen tijd om naar Hong Kong te vliegen, een nieuw Chinees visum aan te vragen bij de Chinese ambassade en op tijd terug te zijn om mijn moeder aan het vliegveld in Beijing op te wachten. Bovendien heb ik slechts acht dagen verlenging nodig voor we de trein naar Mongolië nemen. Als ik later met die treintickets in de hand en het Mongools en Russisch visum in mijn paspoort nogmaals mijn geluk beproef blijft het antwoord onwrikbaar njet.

Op het laten verstrijken van het Chinese visum staat een boete van vijftig euro per dag en het verbod om voor een bepaalde tijd naar China terug te komen! Wat financieel ongeveer neerkomt op een retourtje Beijing – Hong Kong. Van dat reisverbod lig ik ook niet wakker, want China is geen land waar ik nog graag terug zou komen.

Ik ga te rade bij “Wegwijzer Reisinfo” waar medewerker Filip me razendsnel antwoordt met een opsomming van mogelijke pistes die spontaan bij hem opkomen. Een professioneel “visumconsulente” in Beijing, die dit soort zaken via een achterpoortje bij de immigratiedienst ritselt, kan me niet beloven dat het haar zal lukken, noch dat ik mijn paspoort tijdig terug zie. Zij adviseert me mijn visum te laten verlopen en daarna om een “pardon” te vragen. Het blijkt algauw niet simpel om in Beijing je visum ongemerkt te laten verstrijken, want in een hotel inchecken wordt me geweigerd met een visum dat om middernacht ongeldig wordt.

Na uren zoeken zeulen in de broeierige hitte stap ik einde raad met mijn zware rugzak op een overvolle metro richting Public Security Bureau waar ik mijn geval voor de derde keer aan andere ambtenaren uitleg. En nu kan mijn aanvraag ineens wel behandeld worden. Ik durf niet te vragen waarom om geen slapende hond wakker te maken. Dolgelukkig, maar wantrouwig of het ook echt in orde komt verlaat ik het gebouw met een certificaat dat mijn paspoort ter verwerking bij het PSB is en daarmee kan ik probleemloos in hotels terecht. Daags voor ons vertrek naar Mongolië zou mijn paspoort klaar liggen.